“मुंढे साहेबांचा दणका, गायब झाला वडापावचा गाडा अन गुटख्याचा पुडा!”
फलटणच्या एसटी स्टँडवरची दुपारची वेळ. उकाड्याने हैराण झालेला सखा कपाळावरचा घाम पुसत एका चहाच्या टपरीवर येतो. तिथं नाम्या आधीच चहा बशीत ओतून फुर्र फुर्र पीत बसलाय.
सखा: काय रं नाम्या, आज गावात काय कर्फ्यू बिर्फ्यू लागलाय का काय? एसटीतून उतरल्यापासनं बघतोय, एक बी वडापावचा गाडा दिसंना झालाय. पोटाची लई आग झालीया गड्या!
नाम्या: (बशीतला चहा संपवत) आरं सख्या, कर्फ्यू न्हाय, ‘मुंढे पॅटर्न’ची हवा आलीया आपल्या फलटणात! अन्न व औषध प्रशासनाची टीम जिल्ह्यात तळ ठोकून हाय म्हणत्यात.
सखा: म्हणजी? त्ये कडक अधिकारी तुकाराम मुंढे साहेब? आरं, त्यांचं नाव काढलं तरी भल्याभल्यांची भंबेरी उडतीया. पण वडापाववाल्यांनी का गाडे लपवलेत?
नाम्या: आरं, नुसते वडापाववाले न्हायत! किराणा दुकानं, मेडिकलवाले, हाटेलांची शटरं एकदम ‘डाऊन’ झालीत बघ. काल-परवा जे उघड्यावर माशा बसलेले समोसे विकत हुते, ते आता एकदम हातमोजे घालून ‘हायजिन’च्या गप्पा मारायला लागल्यात. आणि पान टपऱ्यांवरचा तो ‘पुडीचा’ (अवैध गुटख्याचा) माल तर असा गायब झालाय.
सखा: (हसत) लई भारी गड्या! एरवी आपण भेसळीची तक्रार केली तर कुणी ढुंकून बघत न्हाय. आता साहेबांनी नाव गुप्त ठेवून तक्रारीची सोय केल्यावर समद्यांना घाम फुटलाय म्हण की! ऐकलंय, दोन दिवस किराणावाले बी दुकानांना कुलपं लावून गायब हुते.
नाम्या: व्हय तर! भेसळ करणाऱ्यांची आणि ग्राहकांना फसवणाऱ्यांची तर अशी फाटलीया की, काही जण स्वतःहूनच दुकानं बंद ठेवून दुकानातली साफसफाई आणि कामकाज सुधारायला लागल्यात. वर्षानुवर्षे जे नियम कागदावर हुते, ते साहेबांच्या एका एन्ट्रीने रातोरात अमलात आलेत. एक अधिकारी ठरवतो तेव्हा कशी शिस्त लागतीया बघ!
सखा: खरंय भावा! कायद्याचा धाक असला की माणूस कसा वठणीवर येतो. पण आता माझी भूक कशी भागायची? समदे हातगाडे तर गायब हायती.
नाम्या: गपगुमान घरी जा आणि बायकोच्या हातची पिठलं-भाकरी खा! साहेबांच्या धाकानं का होईना, पण आज तुला बिना भेसळीचं अन्न खायला मिळंल!
दोघेही खळखळून हसतात. सखा पोटावर हात फिरवत घरचा रस्ता धरतो आणि नाम्या टपरीवाल्याला ‘हायजिन’ने कप धुवायला सांगतो.
