कुजबुज – “वरुणराजाची माऊलींसाठी ‘स्पेशल’ ड्युटी!”
सकाळची वेळ. फलटणच्या पालखी तळाजवळच्या चहाच्या टपरीवर सखा वाफाळलेला चहा पीत कालच्या पावसानं भिजलेल्या रस्त्याकडं कौतुकानं बघत बसलाय. तेवढ्यात नाम्या डोक्यावरचा टॉवेल झटकत तिथं येतो.
नाम्या: काय रं सख्या, काल आभाळ काय अचानकच फाटलंया! आपल्या फलटणमध्ये तर पावसानं अक्षरशः धुमाकूळ घातलाय. रस्ते तर अशे धुतलेत जसं काय कुणी पाईप लावून सडा मारलाय!
सखा: आरं येड्या, नुसता पाऊस न्हाय तो! आज आपल्या फलटण तालुक्यात, तरडगावला कुणाचा मुक्काम हाय, ध्यानात हाय का विसरलास?
नाम्या: आरं व्हय की! आज आपली माऊली, श्री संत ज्ञानेश्वर महाराज आपल्या तालुक्यात येत्यात. पण या पावसाचा अन् पालखीचा काय संबंध रं गड्या?
सखा: अरे तोच तर खरा ऋणानुबंध हाय आपल्या फलटणचा अन् माऊलींचा! दरवर्षीचा इतिहास बघ. माऊलींची पावलं तालुक्याला लागायच्या आधी आपला वरुणराजा हजेरी लावतोच लावतो. साक्षात ढगातून पाणी ओतून पालखीचा अख्खा रस्ता चकाचक धुवून काढतो बघ. काल बघितलंस ना पालखी मार्गावरचा पाऊस?
नाम्या: (आश्चर्याने) खरंय भावा! काल बघितलं मी, पालखी मार्गावर असा जोराचा पाऊस झाला की रस्त्यावरचा समदा राडारोडा पार वाहून गेला. जसं काय वरुणराजानं स्वतःच्या हातात झाडू अन् पाण्याची पाईपलाईन घेतली हुती!
सखा: व्हय तर! आपल्याकडं माणसं रस्ते साफ करायला कंटाळा करत्याल, पण निसर्ग माऊलींच्या स्वागताला कधीच उशीर करत न्हाय. साक्षात देवाला बी वाटत असलं, आपल्या लाडक्या माऊलींच्या पायाला कसला खडा नको बसायला.
नाम्या: (हसत) आरं, माऊलींची पॉवरच तशी हाय! मला तर वाटतंय, वरुणराजाला बी माहीत हाय, आपल्या माणसांनी किती बी साफसफाई केली तरी आपल्यासारखी ‘फिनिशिंग’ त्यांना जमणार न्हाय. म्हणूनच तो दरवर्षी न चुकता स्वतःच पुढाकार घेतोय!
सखा: एकदम बरोबर! माऊलींचा हा असाच अनोखा महिमा हाय. जणू काही माऊली स्वतःच आपला मार्ग स्वच्छ करून घेत्यात. आता रस्ते तर वरुणराजानं चकाचक धुतलेत, आता आपण बी आपल्या मनातली जळमटं धुवून काढायची अन् माऊलींच्या स्वागताला ‘ज्ञानबा-तुकाराम’ म्हणत उभं राहायचं!
नाम्या: राम कृष्ण हरी! चल, चहाचे पैसे दे अन् लागूया स्वागताच्या तयारीला!
दोघेही हसतात. सखा चहाचे पैसे देतो आणि दोघेही स्वच्छ धुतलेल्या रस्त्यावरून पालखी तळाच्या दिशेने चालू लागतात. हवेत पावसाचा गारवा आणि मनात भक्तीचा ओलावा तसाच दरवळत राहतो.
